วิหารแห่งความเคร่งเครียดที่กำลังพังทลาย
แม้เราจะอยากหลงใหลไปกับวาทะอมตะของ Bill Shankly เพียงใด แต่ความจริงที่เจ็บปวดคือเขาคิดผิด ฟุตบอลไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตาย และหลายปีที่ผ่านมา พวกเราดูจะยึดถือคำพูดของอดีตผู้จัดการทีม Liverpool ผู้นี้จนตึงเครียดเกินไป จนหลงลืมไปว่าหัวใจดั้งเดิมของมันคือ ‘ความสนุก’
ไม่ว่าจะเป็นการที่สโมสรต่าง ๆ ร่อนจดหมายร้องเรียนเพียงเพราะผู้ตัดสิน—มนุษย์ผู้มีเลือดเนื้อและข้อผิดพลาดเหมือนประชากรอีก 8 พันล้านคน—ทำหน้าที่พลาดพลั้ง หรือพายุความเกรี้ยวกราดในโลกโซเชียลที่ก่นด่าเหล่านักวิจารณ์เพียงเพราะพวกเขามีใจเอนเอียงไปทางสโมสรเก่าของตน ถึงเวลาแล้วหรือยังที่เราจะปล่อยวางความตึงเครียดเหล่านั้นลงเสียบ้าง?
โอเอซิสริมฝั่งแม่น้ำ Thames
ท่ามกลางแสงแดดที่อาบไล้ริมฝั่งแม่น้ำ Thames เป็นเวลาสามบ่ายเต็ม ๆ ทัวร์นาเมนต์ฟุตบอลหญิงเจ็ดคนปิดฤดูกาลได้กลายเป็นยาถอนพิษชั้นดีต่อความหม่นหมองของเกมลูกหนังสมัยใหม่ ลืมเรื่อง VAR, กฎ PSR หรือการถกเถียงเรื่องค่า xG ไปเสียเถอะ เพราะที่นี่มีเพียงการทำประตู เสียงหัวเราะ และการถล่มประตูซ้ำแล้วซ้ำเล่า
การแข่งขัน World Sevens Football ครั้งที่สาม ซึ่งประกอบด้วย 8 ทีมจากอังกฤษ และจบลงด้วยชัยชนะของ Chelsea ในนัดชิงชนะเลิศที่ยิงกันสนั่นถึง 11 ประตู ได้มอบสิ่งที่เหล่านักเตะโหยหามาตลอด นั่นคือความหฤหรรษ์ บนผืนหญ้าเราได้เห็นศิลปินลูกหนังอย่าง Melvine Malard และ Jess Park จาก Manchester United ร่ายรำด้วยการสับขาหลอกและจบสกอร์อย่างเหี้ยมเกรียม ขณะที่ Aggie Beever-Jones กองหน้าจาก Chelsea ผู้ครองตำแหน่งดาวซัลโวด้วยจำนวน 8 ประตู เล่นตลกกับเหล่านักเตะแนวรับราวกับพวกเขากลายเป็นเพียงหุ่นไล่กา
นาฏกรรมบนทางเดินและเสียงวิจารณ์จากหอคอยงาช้าง
แต่ละทีมต่างอวดโฉมกิจวัตรการเดินเข้าสนามที่เตรียมมาอย่างพิถีพิถัน ตั้งแต่เรื่องชวนหัวไปจนถึงเรื่องประหลาดล้ำ นักเตะ Everton แกล้งทำท่าทำคลอดลูก, Sonia Bompastor ผู้จัดการทีม Chelsea ถูกลูกทีมแบกขึ้นบ่าเข้าสู่สนาม หรือแม้แต่ Marc Skinner เฮดโค้ชของ Manchester United ที่ปรากฏตัวในชุดคลุมอาบน้ำ แม้แต่ผู้ตัดสินเองก็ยังอดไม่ได้ที่จะร่วมแสดงละครฉากใหญ่ครั้งนี้ด้วย
แน่นอนว่ามันไม่ใช่รสชาติที่ทุกคนจะโปรดปราน ผู้สังเกตการณ์บางกลุ่มที่อาจจะเข้าใจผิดว่ากำลังชมรอบชิงชนะเลิศฟุตบอลโลกอยู่ ได้ระบายความหงุดหงิดบนโซเชียลมีเดียว่าเหล่านักเตะหญิงทำตัวไม่เหมาะสม ผู้ใช้ X รายหนึ่งถึงกับกล่าวว่า “ผู้จัดงานนี้กำลังทำให้ฟุตบอลหญิงถอยหลังไปหลายปี” หลังจากเห็นคลิปนักเตะ Aston Villa เต้นรำกันอย่างสนุกสนาน ก่อนหน้านี้เรามี ‘ตำรวจตรวจการฉลองประตู’ และตอนนี้เรากำลังมี ‘ตำรวจตรวจการเดินเข้าสนาม’ เพิ่มขึ้นมาอีกกลุ่ม
แม้แต่คนในวงการอย่าง Andy Spence อดีตผู้จัดการทีมหญิงของ Everton ก็ยังแสดงความไม่พอใจต่อคลิปไวรัลที่นักเตะแกล้งทำพิธีศพจำลองให้ Hannah Blundell โดยเขามองว่ามันเป็นการทำลายศักดิ์ศรีและความพยายามที่สั่งสมมาเพื่อให้ฟุตบอลหญิงได้รับการยอมรับ แต่ในอีกมุมหนึ่ง ทัวร์นาเมนต์นี้ได้สร้างแรงกระเพื่อมมหาศาล คลิปการเดินเข้าสนามของ Beever-Jones บน Instagram ของ Dazn มียอดวิวทะลุ 11 ล้านครั้ง และยังนำมาซึ่งเงินรางวัลสูงถึง 500,000 ดอลลาร์ ท่ามกลางสายตาแฟนบอลกว่า 3,000 คนที่ตีตั๋วเข้าชมจนเต็มความจุในนัดชิงชนะเลิศวันเสาร์
รอยร้าวในความรื่นเริง
อย่างไรก็ตาม งานนี้ก็ไม่ได้สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ การที่ Chelsea และ Manchester United ได้รับสิทธิ์ใช้ห้องแต่งตัวหลักของสนาม Brentford เพียงเพราะเป็นทีมวาง ขณะที่อีก 6 ทีมต้องระเห็จไปอยู่ในห้องแต่งตัวชั่วคราวที่คับแคบกว่า เป็นประเด็นที่ต้องได้รับการแก้ไขในอนาคต
และที่น่าเศร้าที่สุดคืออาการบาดเจ็บรุนแรงของ Tuva Hansen กองหลัง West Ham ที่เอ็นไขว้หน้าเข่าฉีกขาด (ACL) รวมถึง Phallon Tullis-Joyce ผู้รักษาประตู Manchester United ที่ต้องพลาดการรับใช้ทีมชาติสหรัฐอเมริกา เหตุการณ์เหล่านี้ทำให้แฟนบอลบางส่วนตั้งคำถามว่า ความสนุกนั้นคุ้มค่ากับความเสี่ยงหรือไม่?
บทสรุปแห่งเสรีภาพ
Julie Uhrman ผู้ร่วมก่อตั้งสโมสร Angel City ให้ทัศนะไว้อย่างน่าสนใจว่า ในเกม 11 คน ความกดดันทำให้ทุกอย่างตึงเครียดจนนักเตะสูญเสียความเป็นตัวตน แต่ที่นี่พวกเขาเล่นด้วยอิสรภาพ และผลลัพธ์ที่ได้คือความงดงามที่ไหลลื่น หากเราสามารถนำความรู้สึก ‘เป็นอิสระ’ นี้กลับไปใช้ในเกมใหญ่ได้ ฟุตบอลคงจะน่าอภิรมย์กว่าที่เป็นอยู่หลายเท่า
หญ้ายังเขียวสด.
